Mamış

Köyün camisinin gölgesinde, bastonuna yaslanmış dedesiyle oturan yaşlılar, sessiz bir sohbetin içindeydi. Aralarında, boynunda ipiyle Mamış da vardı. Seni görünce gözleri parladı, ama olduğu yerden kıpırdamadı. Dedenin elindeki ipi bırakmak istemiyordu sanki. Ona doğru koştuğunda, kocaman diliyle yüzünü yalarken, etraftakiler bu sevinci hüzünle izledi. Mamış, dedesi için yalnızca bir köpek değildi; onun gözleri, ayakları, her adımında yanında olan bir dosttu. Dedenin onsuz bir yere gitmediği, onsuz nefes alamadığı, cami avlusundaki o yaşlıların fısıldaşmalarından anlaşılıyordu. İkisinin arasında, görünmeyen ama herkesin hissettiği güçlü bir bağ vardı.