Mamak Mahpushanesi

Ankara’nın soğuk duvarları arasında geçen bir hesaplaşma hikâyesi bu. Yeşil, Mamak’ta kaybettiklerini sayıyor bir bir: genç yaşta cop darbeleriyle can veren Bekir’i, unutulup giden Dursun’u, mektupları yanıtsız kalan nişanlıları, gecenin köründe apar topar götürülen Fikri’yi... Her isim, yüreğinde açtığı yarayla soluk alıyor. "Unutmak rahatlatır" diyen doktorun sözleri, acıyı bastırmaya yetmiyor. Anne, elini alnından çekme; kahramanların yalnızlığına terk etme onu. Geçmişin gölgesi, bugünün omuzlarına çökmüş, ağır. Sayfalar ilerledikçe içine çekilen bir çığlık gibi yükseliyor sesi. Hüzünle karışık bir öfke, belleğin tozlu raflarında saklı kalmış o günlere ışık tutuyor. Okudukça, unutmanın lüks olmadığını anlıyorsunuz.