Makiler

Sunay Akın’ın kaleminden dökülen her satır, sessiz bir patlamanın izlerini taşır. Şiirin sınırlarında gezinen bu metin, öğretmekten çok düşündürmeyi seçer; sözcükler, birer düşünce kırıntısı gibi havada asılı kalır. Lirik bir akışın içinde eriyen imgeler, su misali durulukla akar: miğferler, mataralar, güvercin kanatları... Hepsi, bir anıyı ya da bir hüznü fısıldar gibi gelir. Anlatı, ne eksik ne fazla, tam da olması gerektiği kadar yalın ve derindir. Okuyucu, sayfalar arasında kaybolurken, aslında kendini bulur; çünkü Akın’ın sözcükleri, bir aynadan çok, bir kapı aralığı gibidir.