Mahşerin Galibi

Galip, aşkın en çetin halini yaşıyordu: kavuşmanın imkansızlığına rağmen yanmaya razı olmanın dayanılmaz ağırlığını. Her soluk alışında, hasretin derinleştiğini hissediyor, bu yangının kolay kolay sönmeyeceğini biliyordu. Gerçek aşk, belki de ancak ayrılıkla kemale erer; dokunulmaz bir ateş gibi, sessizce tüketir insanı. Sözler dudaklardan dökülmeden bülbülleşir, tenler birbirine değmeden küle dönüşür. "Belki nefisler altın saraylara kanar, ama ben seninle sonsuzluğa yürüyeceğim" diye fısıldar içinden. Mahşeri andıran yağmurlar altında ıslanmak, her mevsim onun adına dizeler yazmak... Galip için aşk, işte bu: bir yanışın, bir bekleyişin ve her şeye rağmen vazgeçmemenin adı.