Mahşerin Esrarı

Aşk, ne gökyüzüne sığar ne de toprağa; adı ister sevda olsun, ister tutku. Seven gönül, sevdiğine kavuşmasa bile, mahşer gününe dek bu hasretten şikayet etmez. Çünkü gerçek aşk, gül kadar narin, amber kadar kokuludur; Yusuf’un güzelliği, Yakup’un hasreti gibidir. Onsuz geçen her an, bir ömre bedelken, sevdiğinin bakışlarıyla yanıp tutuşmak, aşkın en saf halidir. Bu yolculuk, Esrar Dede’den Şeyh Galib’e, sarayın derinliklerinden Beyhan Sultan’ın yüreğine uzanır. Aşk, mahşere ertelenmiş bir sır gibidir; içinde şükür olmayan, teslimiyet barındırmayan sevda, geçicidir. Gerçek aşk, sevdiğine tamamen teslim olmak, onun için her şeyi göze almak demektir. Onsuzlukta özlem çekmek, yanındayken bile hasret duymak, işte bu aşkın kalıcılığıdır. Günümüzde insanlar, geçici dünyaya takılıp sonsuzluğu gözden kaçırır. Oysa asıl olan, mahşer gününde Yüce Yaradan’ın huzurunda durabilmektir. Sevda, bu sonsuzluğa açılan kapıdır.