Mahmut ile Nigâr

Nurittin Efendi’ye yazdığı mektupta, anlatıcı kendi geçmişini ve çaresizliğini samimi bir dille aktarır. Köyde okuldan sonra umduğu hayatı bulamayınca gurbete çıkmış, askerlikte gösterdiği çaba karşılıksız kalmış, terfi hakkı elinden alınmıştır. Bu haksızlık onda derin bir öfke uyandırmış, adaletsizliğe karşı isyan duygusunu körüklemiştir. Şimdi ise, kendisi gibi zor durumda olan Nurittin’e daha iyi bir iş bulma sözü verir. Çünkü o da yıllarca sıkıntı çekmiş, sonunda bir çıkış yolu bulmuştur. Mektupta, dönemin işsizlik sorunu, eşitsizlik ve umutsuzluk gibi temalar, alaycı bir üslupla ele alınır.