Mahçup Sarmaşık

Uzun bir borunun içine sığmaya çalıştığım günler oldu; bedenimi eğip bükerek hesapladım her santimini, bir kuşun menzile varmasını bekler gibi. Yaraların önünde durup kendime baktım, başkalarına kurduğum tuzaklara kendi isteğimle düştüm. Sabahın ilk ışıklarında kuşların konması için asfalt çukurlarına su oldum, bir işaret bekledim her şey için. Durup dururken uçurumları kendimle korkuttum, kaybettiğim halkayı hatırlamak ümidiyle sakin göllere taş attım. Diyelim ki ömrümden bir parçayı çıkardım; geriye ne kalırsa razıyım. Kaybolduğumu sandığım yerde aslında kendimi bulduğum anlar oldu hep.