Mahcup

Engin Turgut’un şiiri, alaycı bir gülümsemeyle başlayıp utangaç bir duruşla biten bir yolculuk gibi. "Mahcup" da bu serüvenin en samimi durağı; şairin kederini saklayan, ama altında yine de bir tebessüm taşıyan dizeleriyle karşımıza çıkıyor. Sanki şiir, kendi ironisini gizlemek istercesine, çekingen bir edayla okurun karşısına geçiyor. "Küs"ten "Bayan Elma"ya uzanan şiir serüveninde olduğu gibi, burada da samimiyetle tedirginlik iç içe geçiyor. Turgut, şiire uzak dünyaları yakın kılmanın ustası; kelimelerle kurduğu köprüler, okuru kendi içine çekiyor. Onun şiirini özel kılan, sahiciliğinden beslenen o sıcaklık. Kederin altından süzülen gülümseme, dizelerine ayrı bir renk katıyor. Belki de her büyük şair gibi, o da biraz mahcup; duygularını açık etmeden, ama yine de hissettirerek yazıyor. "Mahcup", bu yüzden yalnızca bir şiir kitabı değil, aynı zamanda şairin iç dünyasıyla kurduğu sessiz bir diyalog.