Mahcubiyet Günlükleri

Kimi zaman bir anı, kaybolan küçük bir ayrıntı, hayatın soğuk ve gri yollarında insanı yalnız bırakıverir. Kendini zamanın sorumlusu sanırken bulursun; oysa asıl suçlu, alçakgönüllülüğü unutmuş bir ruhun ta kendisidir. Tertemizken yerlerde sürünmesi gerekirken, şehir akşamlarının serinliğinde savrulup durur. Anlatılamaz bir aşırılık, ezilmiş bir varlık; yalanlarla beslenen hayallerin peşinde sürüklenir, rezil olmaktan çekinmez. Değeri bilinmeyen arzuların zincirini boynuna takmış, körlemesine yürürsün. Bazen yeryüzü alnına dokunur, içten bir gülümseme sunar; sen ise surat asar, reddedersin. Bıkkınlık, dağınık oturuşlar, kısacık ömrüne bir yön verememenin ağırlığı... Sonunu görmezden gelip, telaşlı ve soğuk hallerini olaylara sığdırmaya çalışırsın. Sonra birden kendini sever, ellerini yeniden heba edersin. Bedenine sıkışmış, açıkça bir sığıntı gibi yaşarsın. Kırgınlık, renkleri sıraya dizerken bulur seni..