Mahabharata - Vana Parva

Kaderin ipleri, henüz doğmadan önce örülmeye başlar. Her adımımız, her seçimimiz, sanki çoktan yazılmış bir oyunun sahneleri gibidir. Tıpkı bir kuklacının parmakları arasında dans eden figürler misali, biz de görünmez bir elin yönlendirmesiyle hareket ederiz. Yaratıcı, her şeyin içinde var olur; boşluk nasıl her şeyi kuşatırsa, O da tüm varlığın özünde belirir. Bu yüzden hiçbirimiz kendi efendisi değiliz. İnciler nasıl ipe dizildiğinde anlam kazanırsa, öküz nasıl burnundaki halkadan çekilirse, ağaç nasıl kökleriyle toprağa tutunursa, biz de kaderin buyruklarına uyarak varoluşumuzun amacını buluruz. Evrenin saf ruhundan bir parça olarak yaşarız ve büyük yaratıcının iradesiyle ya bu dünyaya geri döner, ateşlerin içinde yanarız ya da sonsuzluğa kavuşuruz. Rüzgârın önünde savrulan saman gibi, biz de kaderin akışına kapılır, onun yön verdiği yolda ilerleriz.