Madam Floridis dönmeyebilir

Bir kış akşamı, İstanbul’dan Ankara’ya giden otobüsün kalkış saatini beklerken yaşadıklarımdan yola çıkarak bu hikâyeyi yazmaya karar verdim. Otobüse son anda, zarif bir görünümü olan, ellili yaşlarında bir adam bindi ve arkamdaki koltuğa yerleşti. Muavin, yolcuların yerlerini kontrol ederken adama döndü ve yanındaki boş koltuğu göstererek birini bekleyip beklemediğini sordu. Adam, kısa bir sessizliğin ardından, hüzünlü bir tonla, "Belki de gelmeyecek... Biz hareket edelim," diye mırıldandı. O an, bu sözlerin ardında saklı kalan öykü beni içine çekti. Kimdi bu adam? Kimi bekliyordu? Neden yalnız kalmıştı? Bu sorular, yıllar geçse de zihnimden çıkmadı. O geceden sonra, hepimizin hayatında birilerini beklediğimiz anlar olduğunu fark ettim. Belki de bu kitap, o bekleyişin sessiz çığlıklarını duyurmak için yazıldı. Dönmeyenlerin, kaybolanların ya da hiç gelmeyenlerin izini sürerken, aslında kendi yalnızlığımızla yüzleşiriz.