Mabet Ağacı

Çocukluğun o tozlu bahçesinde, dönen tahta sandalyede sallanırken rüzgârla birlikte savrulan sadece bedenlerimiz değildi. Hayallerimiz de aynı hızla uçuşur, birbirine karışır, sonra yeniden şekillenirdi. Kavakların hışırtısı eşliğinde içimize doğru yolculuklara çıkmak, vizesiz bir düş ülkesine dalmak ne kolaydı o zamanlar. Umutlarımız ise hep ertelenen bir "sonra"da saklı kalırdı; belki yarın, belki hiç gelmeyecek bir gün... Ama o an, sadece dönen sandalyenin gıcırtısı ve rüzgârın sesi vardı.