Maaşsız

Mehmet Davut Özdal, *Mehmet Molla* ile okurun zihninde "Bu nasıl bir kalem?" sorusunu uyandıran isim. *Maaşsız* ile bu kez daha cesur, daha sarsıcı bir adım atıyor: içindeki melankoliyi alaycı bir dansa dönüştürüyor, gülümsetirken içini acıtan bir oyun kuruyor. Şiirin edasız ama derin bir etki bırakacak biçimde nasıl yazılabileceğini gösteriyor bu kitap. "Memo" ve "Çocuk" bölümlerindeyse çağdaş kaygıların en absürt, en vurucu halleriyle karşılaşıyorsunuz. Okurken hem kahkahaya boğulacak hem de bu kahkahanın ardındaki sızıyı hissedeceksiniz. Özdal, kelimelerle oynarken asla kendini ele vermiyor; sadece sizi onun dünyasına çekiyor.