Lüzumsuz Adam

Sait Faik’in sekiz yıllık sessizliğini bozduğu 1948 tarihli *Lüzumsuz Adam*, yazarın öykü serüveninde yeni bir dönemin kapılarını aralar. Bu kez İstanbul, yalnızca bir mekân olmaktan çıkıp, anlatıcının iç hesaplaşmalarının da sahnesine dönüşür. Sokaklar, kalabalıklar, tanımadığı yüzler arasında dolaşan Sait Faik, şehre ve insanlarına karşı derin bir yabancılık duyar. Her adımda bir tehdit algısı, her bakışta bir kuşku vardır. "Neden bu kadar çok insan bir arada, ama bir o kadar da yalnız?" sorusu, öykülerin omurgasını oluşturur. Yazar, kent hayatının gürültüsünden kaçmak istercesine köşesine çekilir, ama orada da huzur bulamaz. İnsanlardan korkar, onlara yaklaşmaktan çekinir; sanki her biri bilinmez bir tehlikenin habercisidir. "Bu sokakları dolduranlar kim?" diye sorarken, aslında kendi yalnızlığını da sorgular. *Lüzumsuz Adam*, bir şehrin değil, o şehirde kaybolmuş bir ruhun hikâyesidir. Sait Faik, bu.