Lütfen Kalbimi Kırma & Çünkü İçinde Sen Varsın

Bazı yaralar zamanla solmaz; sadece derinleşir, sessizce. Bir bakışın, bir sözün, hatta suskunluğun ardında saklı kalan o kırgınlık, yıllar geçse de içimizde titreşmeye devam eder. Kalp, kırıldığında nasıl da inatla atar; sanki acıyı unutmamak için çarpar durur göğsümüzde. Belki de helalleşmenin bu kadar zor olmasının sebebi, affetmenin değil, unutmanın imkansızlığıdır. İnsan, bir gönlü incitirken ne kadar ustalaşmışsa, onu onarmaya çalışırken de o kadar beceriksiz kalır. Oysa kırılan yerler, her zaman en hassas noktalarımızda açılan yaralardır. Peki ya sevgi, sadece sözcüklerin ötesinde bir varlıksa? Şarkılara, şiirlere sığmayacak kadar derin, elle tutulamayacak kadar gerçek? Gözlerimiz perde gibi pencerelere asılı kalırken, umutla beklenen o yüz bir türlü görünmez. Taş yastıklarda uyuyup uyanan gölgeler misali, peşinde sürüklenir dururuz. Gökyüzüne yayılmak, ışığın peşinden koşmak isteriz belki de; ama.