Luna

Yaşadığın dünyanın gerçek olduğuna inandırıldın. Oysa farkında bile olmadığın bir oyunun içindeydin hep; senin için çizilen sınırların, dayatılan inançların, korkularınla şekillenen bir kurgunun. Her gün yürüdüğün yollar, her gece uykuya dalarken güvende hissettiğin anlar, aslında binlerce yıldır süregelen bir aldanmanın parçası. Öğretilenler doğru muydu, yoksa sadece bilmemen gerekenleri gizlemek için mi yaratılmışlardı? Gözlerinin önüne çekilen perdeyi aralamadan önce, seninle birlikte herkesin de gördüğü yanılsama buydu: Hayat, bu kadardı. Ama gerçek, bildiğinin çok ötesinde. Bildiklerinin ardında saklı, bilmediğin bir nehir var; o nehrin derinliklerinde özgürlüğün, kendi sesinin ve asıl gerçeğin izleri. Seni zincirleyen korkuların, kaygıların, alışkanlıkların aslında birer tuzak olduğunu fark ettiğinde, debelenmekten vazgeçip sessizliğe kulak vereceksin. Çünkü her şey, o sessizliğin içinde.