Lokman Kasidesi

Kapılar bir bir yüzümüze kapanırken, sanki adımız bile yabancı birinin cebinden düşüyor. Tanımadığımız bir el, tanımadığımız bir yüz, her defasında önümüze yeni bir engel koyuyor. Denizler mürekkebe, ağaçlar kaleme dönüşse de yazacak bir şey kalmıyor; çünkü her şey suskunluğa gömülüyor. Lokman’ın ömrü bir tane, o da yaşanamadan tükeniyor. Kapanan kapıların ardında kaybolan umutlar, açılmayan yollar ve bir türlü ele geçmeyen anlar... Bu dizeler, içine düştüğümüz çıkmazın, yabancılaşmanın ve kaçırılan fırsatların sessiz çığlığı gibi. Her satır, bir kapının kapanışını, her kelime, bir hayalin soluşunu fısıldıyor.