Lojman

Ebru Ojen’in *Lojman*’ı, bedenden taşan bir haykırış gibi: etin, sıvının, çürümenin ve dirilişin iç içe geçtiği bir evrende soluk alıyoruz. Burada dedikodu değil, kulakları tırmalayan uğultular var; fırtınalar değil, sidik kokulu tuvaletler, kemiren fareler, didiklenen yaralar. Kalp yerine gırtlak atıyor, ritim yerine nabız gibi çarpan bir öfke. Haplar, satanik bir boğuşma, patlayan ayakkabılar, düğünler ve elektro bağlamanın çığlığı... Biz yokuz, sadece toleransın mezarlığında dolaşıyoruz. Camiler, gözeler değil; cyberpunk’un soğuk neonları, pornpolitik’in keskin bıçakları, hicretin acımasız yolları var. Sıcak su değil, kükürt kokusu; kayısı kasaları değil, yarılmış yanaklar, soğuk iklim, miraç ve kopuk bedenler. Yapışmak, emmek, unutmak... İncirler una bulanmış, bitkiler sütü zehire çevirmiş, cilt kaşınıyor, mendiller kokuyor, küfürler tuvalet duvarlarına kazınmış. Fibula var, tibia yok; skapula.