Lodosla Gelen

Denizden esen rüzgârın getirdiği her şey, içimizdeki yaraları yeniden kanatmaya yetiyor. Jale Sancak’ın *Lodosla Gelen*’inde, sessizce akan hayatların ardındaki kırgınlıklar, umutsuzluklar ve ansızın parlayan küçük umutlar var. Bir kadın, dalgaların kıyıya bıraktığı bedene dokunurken geçmişin acı izlerini hatırlıyor; bir şarkı, yıllardır kabuk bağlamış yaraları deşiyor. Babalar, ölümün soğukluğunu herkesten iyi bilirken, kediler ve deliler, karanlığın dilini çözmeye çalışıyor. Her şey, lodosun taşıdığı tuz kokusu, klarnetin nağmeleri ve uzaklardan gelen vapur düdükleriyle iç içe geçiyor. Sancak, bu öykülerde ne bağırarak anlatıyor ne de yargılıyor; sadece, gözden kaçmış hayatları, zengin ve dokunaklı bir dille önümüze seriyor. Kimi zaman bir anı, kimi zaman bir rüya parçası gibi akan satırlar, okuru sessizce sarsıyor.