Lisan Kalesinin Yıkık Burçları

Dil, bir milletin ruhunu şekillendiren görünmez bir kaledir; onun yıkık burçlarıysa ortak duygu ve düşünce dünyamızı ayakta tutan gizli harçtır. Bu harç, zorla değil, gönülden ve dilden beslenir. Günümüzün bireyci algısı, ortak mazmunları tekrara düşen, yaratıcılığı körelten kalıplar olarak görse de gerçek öyle değil. Tarih, aynı imgeleri kullanan sayısız şair arasından Baki’yi, Nef’i’yi ya da Nedim’i ayıranın, ustalık ve özgünlük olduğunu kanıtlar. İslam coğrafyasının ortak dili, bu mazmunlarla âdeta iç içe geçmiş aynalardan örülü bir eve dönüşür. Şair, bu evin dört köşeli yapısında yankılanan bin bir yansıma içinde, tek bir hakikate ulaşır. Her dizede, durmaksızın akan bir nehir gibi, aşk yeniden doğar. Dışarıdan bakıldığında hep aynı görünen bu akış, aslında her an taptaze bir suyla beslenir. Dilin derinliklerinde saklı hakikat, işte bu sonsuz yansımalarda gizlidir.