Limitli Hayatlar

Hayallerimle gerçekler arasındaki uçurum, farkında olmadan büyüdü. Başlangıçta her şey umut vaat ediyordu; ta ki her adımımın, aslında kendi mutsuzluğumun tuzağına dönüştüğünü anlayana dek. İş işten geçtiğinde, artık tek başıma dikilmekten başka çarem kalmamıştı. Savaşacaklarımın listesi uzundu: geçmişin gölgesi, geleceğin belirsizliği, çevremdekilerin beklentileri, hatta kendi içimdeki sesler... Yirmi iki yaşında, hataların da bir ders olduğunu, yanlışların peşinden koşarken kaybettiklerimi geri kazanmanın mümkün olabileceğini kavramaya başladım. Artık mutsuzlukları bile bir fırsata çevirmenin zamanı gelmişti. Belki erkendi, belki de tam vaktiydi. Sonuçta, hayatın sınırlarını zorlamak, bazen sadece yeni bir başlangıca adım atmak demekti.