Leyleğin Yeşil Ormanı

Göç yolculuğunun son durağına yaklaşan leylek, yorgun kanatlarını zorlayarak tepeyi aştığında donup kaldı. Karşısında uzanan manzara, hafızasındaki o canlı, yemyeşil ormandan eser taşımıyordu. Bir zamanlar gölgesinde dinlendiği ağaçlar yok olmuş, toprak gri bir örtüye bürünmüştü. Sadece birkaç cılız ot parçası, bu ıssızlığın ortasında direnmeye çalışıyordu. Sanki doğa, tanıdık yüzünü bir daha geri vermeyecekmiş gibi bir hüzün çökmüştü her yere. Leylek, kanatlarını indirip bu sessiz değişime bakakaldı; artık burası, anılarındaki o sıcak Yeşil Orman değildi.