Levh-i Mahfuz

Çocukluğumuzun o unutulmaz oyunu gelir aklıma: kurutulmuş elma yapraklarını avucumuzda ezip dilek tutardık. Kiminki en küçük parçaya bölünürse, onun isteği kabul olurdu. Ben, kuşun göğsündeki narin kemiği titizlikle kırarak kazandım bu hakkı. O an, sanki hayatımın gizli sayfaları açıldı önümde; her bir yaprak, bir anı, bir sır gibiydi. Şimdi o sayfalar arasında dolaşırken, geçmişin izlerini sürüyorum. Küçük bir kemiğin kırılışıyla başlayan bu yolculuk, zamanın derinliklerinde kaybolmuş duyguları gün yüzüne çıkarıyor. Her satır, bir hatıranın yankısı gibi çınlıyor zihnimde.