Lele Şodiri De Yew Rayirwan

Munzur Dağları'nın eteklerinde, güneşin her sabah yeniden doğduğu o köyde, zaman sanki durmuş gibiydi. Gökyüzüne yükselen dumanlar, ocak başlarında anlatılan eski hikâyeler kadar tanıdıktı. Azad, her gün aynı yokuşu tırmanırken, tepelerde bir ateşin harlanıp söndüğünü görürdü. O alev, önce göğe kadar yükselir, sonra duman olup dağılırdı. Ne olduğunu anlamadan, günler boyu bu gizemi düşünürdü. Ta ki bir sabah, sislerin arasından kaybolan o ışığın ardından yürümeye karar verene dek. Ayaklarının altında çatlayan kuru toprak, etrafında uzanan ıssız ova, her adımda onu daha da yalnızlaştırıyordu. Deşt-i Musa, adeta yanıp tutuşan bir aynaya dönmüştü. Azad, bu garip manzaranın ardında neyin yattığını merak ederken, birden karşısına çıkan karaltıyla irkildi. Sırtında siyah bir pelerin, yüzü gölgelerle örtülü bir adam, Munzur'un kaybolan sırrını taşıyordu sanki. Azad'ın içindeki sorular, artık cevapsız kalmayacaktı.