Larva

Güneşin kolları yeniden saracak seni sabahla birlikte, göz kapaklarını aralayıp gün ışığına çağıracak. Akşamın kızıllığında bir sandal gibi süzülürken, yelkenler suda eriyip kaybolmuş; kimse izini bulamıyor. Uyan artık derin uykundan, başını göğe kaldır. Tomurcuğun altında saklı duran yarınlara bak, onları gör! Sabrın çoktan çekip gitti senden önce, geride bıraktığı özlem ve yarım kalanlar ise seni kolluyor hâlâ. Üzüntü, içindeki o sessiz bekleyiş, hiç bitmeyen bir döngü gibi seni sarmalıyor. Her şeyin bir başlangıcı var, ama sonu belirsiz; tıpkı bu anlar gibi.