Lanetlilerin Oyunu

Gece yarısının nemli sessizliğinde, seninle paylaştığımız o odada zaman durmuş gibiydi. Parmaklarının tenimde bıraktığı izler, tıpkı bir zamanlar eksik olan gömlek düğmelerim gibi, kaybolmaya yüz tutan anıların parçalarıydı artık. Sabahın ilk ışıklarıyla birlikte yanan tostların kokusu, ödenmeyen faturaların gölgesinde kaybolurken, senin o derin, huzursuz soluğunla uyanırdım. Seni affetmek mi? Belki. Ama önce, o eski piyanonun tuşları gibi kırık düşlerimizi, marketteki borçlarımızı, geçmişin ağırlığını sırtımızda taşırken nasıl da yalnız kaldığımızı hatırlamalıyım. Mum ışığında, pilli radyonun cızırtılı sesiyle dans eden gölgelerimiz, birbirine sarılmış iki hayaleti andırırdı. Ellerin gömleğimi kavradığında, dudakların boynumda gezindiğinde, bedenimde dolaşan o garip huzurla titrerdim. Bacaklarımdan yükselen sıcaklık, karnıma yayılır, göğsümü sarardı. Balkondan süzülen rüzgâr, tüylerimi ürpertir,.