Lacivert Kelimeler

Kalemin ucundan dökülen her harf, âharlı sayfada lacivert bir iz bırakıyordu. Mürekkep, kâğıda dokunduğu anda sanki bir büyüye dönüşüyor, satırlar arasında gizli bir hayat buluyordu. Yazarın parmakları titrerken, zihninden taşan düşünceler kelimelere, kelimeler de satırlara akıyordu. Sayfa, artık sadece kâğıt değil, bir duygunun, bir hakikatin yansımasıydı. Lacivert mürekkep, sanki kendi dilini konuşuyor, yazılan her sözcükle birlikte varlığını daha da derinleştiriyordu. Ne kalem ne de kâğıt kalmıştı geriye; yalnızca o derin, gizemli mavinin içinde kaybolmuş kelimeler vardı. Her biri, birer sır gibi duruyor, okurunu bekliyordu.