Kuzucuklarla Tavşancık

Babası, omuzları çökmüş, yüzünde derin bir mahcubiyetle duruyordu. O iri yarı adam, bir zamanlar dimdik duran sırtı şimdi öne eğilmiş, sanki bütün dünya üzerine çökmüş gibiydi. Küçük çocuğun yanına çömelip ellerini usulca yanaklarına koyduğunda, sesi titriyordu: "Oğlum, kış geliyor. Aç kalırsak nasıl güçlenirsin? Zayıf, çelimsiz bir çocuk mu olmak istersin?" Çocuk, gözlerini kaçırmadan bakıp başını iki yana salladı. "Kavurma istemiyorum," dedi kararlı bir sesle. "Ekmekle soğan bana yeter. Hatta onu da yemesem olur. Yeter ki kuzularıma el sürmeyin!" Babasının gözleri doldu, dudakları titredi. Çocuk, son bir cesaretle ekledi: "Babacığım, beni hep kuzuna benzettiğin için söylüyorum... Onların yerine beni..." Sözleri havada asılı kaldı, ama yüreğindeki acı çoktan dökülmüştü.