Kuyuya Düşen Harfler

Yağmurun altında kaybolan sözcükler, yüreğe saplanan bir suskunluğa dönüşür. Harfler birer birer kuyunun dibine düşerken, geride kalan boşlukta yalnızlık büyür. Tanrım, diye fısıldar içindeki ses, bırakma beni kelimelerden yoksun, bırakma bu çölün ortasında susuz. Dört elif boyu uzayan korkular, zincirlerini kırıp vahşi bir hayvan gibi saldırırken, gölgelerin bile canlandığı bir dünyada nefes almak ister. Yaş dolu rüzgârlar essin diye bekler, çünkü harflerin gölgesinde büyümekten başka umudu kalmamıştır. Kavrulan bir ruhun, kelimelere sığınan çığlığıdır bu; suskunluğun değil, anlamın peşinde.