Kuyumcu Çırağı

Hatice, düğününün hemen ertesi sabahı avluda toprakla uğraşırken, kayınpederi ansızın çıkageldi. At arabasından koca bir çuval ayvayı önüne bırakıp çekip gitti, tek söz etmeden: "Reçelini yap gelin." Oysa Hatice hayatında reçel kaynatmamıştı. Nasıl yapacağını da sormaya cesaret edemezdi; o yıllarda kadınların, çocukların fikri sorulmazdı. Ya bilmiyorsan? Öğrenirsin iş başında. Hayatın okulu öyle acımasızdı ki, kimsenin merak edip bir şeyi sırf zevk için öğrenmeye vakti olmazdı. Herkes ihtiyacı olanı, yaşayarak kavrardı. Yıllar sonra bu çetin tecrübeler, Hatice’nin çocuklarını farklı bir geleceğe hazırlamak için adeta seferberlik ilanına dönüştü. Oğulları Arif’le Erhan, sokaktaki Gamze, Gonca, Sercan ve diğerleri artık okula gidecek, tahsil görecek, anne babalarının çektiği sıkıntıları yaşamayacaktı. Fakat bu iyi niyetli koruma, kuşaklar arasında görünmez bir savaşın fitilini ateşledi. Önceki neslin.