Kuyudaki Gölge

Baharın gelişiyle birlikte dağlar adeta canlanır, unutulmuş bir masalın sayfaları aralanırdı. Kuru derelerin yerini şırıl şırıl akan pınarlar alır, toprağın altından fışkıran otlar yeşilin bin bir tonuyla boy gösterirdi. Rüzgârın okşadığı çiçekler, beyazdan mora uzanan bir renk cümbüşü içinde salınırken, çalılıkların arasında saklı sümbüller ve nemli kayalıklarda açan menekşeler doğanın uyanışını müjdeler gibiydi. Kışın sessizliğe gömülen ağaçlar, dallarını uzatarak bahara merhaba der, böceklerin vızıltısı ve kuşların neşeli ötüşleri havayı doldururdu. Göçebe yaşamının zorluklarına rağmen, bu yamaçlar insanı kendine hayran bırakan bir güzellikle sarardı her daim. Doğanın bu coşkusu, sanki tüm yorgunlukları unutturacak kadar büyüleyiciydi.