Kuyu

Kuyunun derinliklerinden yükselen boğucu bir sessizlik vardı. Turgut, kardeşi Turhan’ın sesini duymayınca yüreği ağzına geldi. Daha önce de yaşadıkları gibi, metan gazının tehlikeli yoğunluğu aklına geliverdi. Hızla aşağıya inerken keskin bir çürük yumurta kokusu burnuna çarptı. Turhan yarı baygın yatıyordu; nabzı atıyordu ama bilinci kapalıydı. Onu omuzlayıp yukarı tırmanmaya başladı Turgut. Ancak gazın ağırlığı ciğerlerine çökmüş, her adımda nefesi kesilir gibi olmuştu. Gözleri kararmaya başladığında, son gücüyle kardeşini sımsıkı tuttu. Oksijensizlik bedenini ele geçirirken, yüzünde beliren belli belirsiz bir tebessümle birlikte yere yığıldılar. İkisi de artık kuyunun soğuk karanlığında, sonsuz bir uykuya dalmıştı.