Kuyu

Annemin hastalığıyla birlikte bahçedeki çiçekler de solmaya başlamıştı. Hangisinin diğerini etkilediğini hiçbir zaman anlayamadık. Nehrin kıyısındaki eve taşınmamıza bir hafta kala annem yatağa düştü, çiçekler ise sanki görünmez bir ateşe tutulmuş gibi kurudu. Babam, ne yapacağını bilemez halde bahçede dolanıp duruyordu: Annesini iyileşene kadar beklemeli miydi, yoksa hasta halde yola mı çıkmalıydı? Kararsızlığı, kuyunun dibinden yükselen kötü koku ve sudaki ölü balıklarla son buldu. Kırmızı benekli, solgun balıklar, uzaktan sanki ıslak bir bez parçası gibi görünüyordu. Babam, bu gizemli ölümlerin ardındaki sırrı çözmek için annemi ata bindirip yola koyuldu – hem annesinin hem de kuyunun kaderi artık bilinmeze doğru akıyordu.