Kuyruklu Yıldız Eken Adam

Arno’nun gözleri, ormanın derinliklerinde tüttüğünü gördüğü o gizemli kulübeye takılıp kalmıştı. Kimdi bu yalnız adam? Neden kimsenin uğramadığı bu köşede saklanıyordu? Hayal gücü, Arno’yu bir anda babasının yüzüne götürüyordu: Ya oysa? Ya eve dönmek için bekliyorsa? Ya ona ihtiyacı varsa? Köyde herkesin dilinde tek bir şey vardı: Gökyüzünde belirecek kuyruklu yıldız. Kimse Arno kadar heyecanlı değildi bu bekleyişe, çünkü onun tek umudu, yıldızın babasını geri getirmesiydi. Ne annesi Myriam ne de kardeşi, bu özlemi onun kadar derinden hissediyordu. Hayat, sevgi dolu ama kendi kurallarına sıkı sıkıya bağlı bir adamın gölgesinde akıp giderken, terk edilmiş kulübenin bacası yeniden dumanlanmaya başlamıştı. Bazen gerçekler acımasız olabilir; o yüzden gözlerimizi sadece hayallerin aydınlattığı yere çevirir, umutla yürümeye devam ederiz. Arno da öyle yaptı: Kendi yolunu çizdi, başkalarının doğrularına teslim olmadı.