Kutü'l-Amare & Kut Almış Ordunun Zaferi

İngiliz birlikleri, Selman-ı Pak yenilgisinin ardından Kut’ül Amare’de sıkışıp kalmıştı. General Townshend’in komutasındaki askerler, açlık ve kuşatmanın ağırlığı altında direnişlerini sürdürüyor, Osmanlı’ya karşı her yolu deniyorlardı. Arapları altın ve erzak vaatleriyle yanlarına çekmeye çalışıyor, içten ve dıştan saldırılarla Osmanlı hatlarını zorluyorlardı. Ne var ki Osmanlı ordusu geri adım atmaya niyeti yoktu; Kut’ül Amare, ne pahasına olursa olsun düşmana bırakılmayacaktı. Savaşın acımasızlığı her iki tarafı da yıpratıyordu: Çatışmalar, esir düşenler, şehitler, açlık ve sefalet... Tüm bu zorluklara rağmen Halil Paşa ve askerleri, vatan sevgisiyle dimdik ayaktaydı. Onlar için üniforma, kimi zaman ateşten bir gömlek, kimi zaman da serin bir umut kaynağıydı. "Kefen bilin bu giysiyi," diyordu komutanlar, "gerekirse pervane gibi yanacak, gerekirse çağlayan gibi akacaksınız." Çanakkale’den sonra.