Kutsal Jeneratörler

Güneş, kum ve kanın iç içe geçtiği bir sınırda duruyorsun. Panterin gölgesi, kurbanın soluğu, aralarına çekilmiş sarı şeritler gibi gerili bir bekleyiş. Parmakların nemleniyor, eğilip toprağı kavradığında avucuna yapışan ıslak kumun altında ne var? İnanç, maddenin boş biçimlerine meydan okuyan bir çığlık gibi yükseliyor: "Tentürdiyot, bizim her şeyimiz." Plajlar, siyasi şezlonglarla dolu bir kamusal alan; ölüler buz isteyebilir, voltaj aniden tırmanır. Anlamak için çok geç kalmışsındır belki de. Ya da Ferhat’ın mağarasında bin yıl bekleyen Sokrates gibi, başa çıkmanın kendisi baştan çıkarıcı bir tuzak mı? Her şey çok hızlı, çok ani. Kumda iz bırakmadan kaybolan ayakların, yeniden yükselecek mi?