Kutsal isyan

Şişli’ye doğru yol alan bir lando arabasında Mustafa Kemal, Rauf Bey’in yanında oturuyordu. Cevat Abbas ise karşılarında, arabanın hareketiyle sallanan minderlerde yerini almıştı. Sultanahmet tramvay durağına geldiklerinde, Mustafa Kemal’in gözü birden yoldaki genç bir kadına takıldı. Elinde leylak demetiyle duran Fikriye, Harbiye-Aksaray tramvayını bekliyordu sanki. Mustafa Kemal, arabacıya seslendi hemen: “Dur bakalım, dostum.” Araba, Fikriye’nin tam önünde durdu. Mustafa Kemal eliyle işaret ederek, “Bizim eve gidiyorsan, bin hadi,” dedi. Fikriye’nin yüzünde beliren gülümseme, o anın sessizliğinde bir anlam daha kazanıyordu. Tarihin akışına tanıklık eden bu küçük ama unutulmaz an, daha sonra büyük bir direnişin gölgesinde kalacaktı.