Kutsal Hüzünler

Gönüller diyarına doğru bir yolculuk başlıyor; hüzün, bu serüvenin pusulası olacak. Sahilde kanat çırpan güvercinler, ayrılığın sessiz tanıkları gibi, vedanın ağırlığını taşır gökyüzüne. Özlem, bir sağanak gibi yağarken yüreğe, gemiler demir almak için sabırsızlanır. Her adım, bilinmeyene atılan bir imza gibidir; geçmişin gölgesi, geleceğin sisinde kaybolur. Bu kısa ama derinlikli anlatıda, kederin ve umudun ince çizgisi üzerinde yürünür. Sözcükler, birer fenerdir; karanlıkta ışıldayarak yol gösterir. Kimi zaman rüzgâr, kimi zaman dalgalar eşlik eder bu yalnızlığa. Ve sonunda, her şeyin bir anlamı olduğu anlaşılır – belki de en çok, gitme vaktinin geldiği anlarda.