Kutsal Bahçe

Kerem Nadir Özcan’ın *Kutsal Bahçe*si, sessizliğin ve kayboluşun izini sürüyor; bir nefesin peşinde, yeşilin büyüsüne kapılmış gözlerle denizin dilsiz şarkısına kulak verirken. Kentin esir aldığı imgeler, gülüşlerin savrulduğu anlar, ayakların değdiği kumlara gömülen anılar... Hepsi, tedirgin günlerin gölgesinde, misinalar gibi gerilen hayallerin ucunda sallanıyor. Denizden, topraktan, tenin sıcaklığından uzakta kalan bir ruh, kovulduğu kentin labirentlerinde sisin bekçisi oluyor. Korsanların gizli limanları, ölümün çığlık attığı mağaralar, fırtınanın doğurduğu benlik... Yalnızlık, adım adım yürüdüğü bir tiran gibi. Özcan, sözcükleri duru bir ırmak gibi akıtarak, yalınlığın kırılganlığı üzerine dev bir yapı kuruyor. Ne var ki bu yapı, her okunuşta çöküyor; enkazı ise okuyanın zihnine, narin bir sızı olarak yerleşiyor. Çocuksu bir anlatının çok sesliliği, birikerek ruhun derinliklerinde dinleniyor..