Kutlu ile Melinda

Molla Kutlu, denizin hüzünlü uğultusuyla içindeki fırtınaları taşıyan bir adamdı artık. Adımlarını nereye atacağını bilemez olmuş, sığınacak bir liman bulamamıştı. Yüreğindeki yangın her geçen gün daha da büyüyor, yüzüne solgun bir gölge düşürüyordu. Bir zamanlar sayfalarını ezberlediği kitaplar bile anlamını yitirmiş, satırlar gözünde karmaşık bir dansa dönüşmüştü. Gözlerini kapadığında karşısına hep aynı hayal çıkıyor, bu görüntüden kaçacak bir köşe bulamıyordu. Sanki peşinde amansız bir gölge vardı; ne kadar koşsa da ona yetişemiyor, ne kadar kaçsa da ondan kurtulamıyordu. Adına aşk denen o gizemli acı, ruhunu sarmıştı bir kez. Bu zehirden içmek, bu derin sulara gömülmek istiyordu sürekli. Rüzgârda savrulan bir yaprak, kumsalda iz bırakmadan kaybolan bir dalga gibiydi artık. Solmakta olan bir çiçek, kanatları kırık bir kelebek... Aşkı kim anlatabilmişti ki şimdiye kadar? Molla Kutlu da bu sorunun.