Kusursuz Kurşun

Lavabonun üzerindeki aynaya son bir kez bakarken, yorgunluğum yüzüme vurmuştu. Sağ üst köşesindeki kırık, çatlak boyunca uzanıp sol alt kenara kadar inerek onu ikiye bölmüş gibiydi; ama yine de dimdik duruyordu. Gözlerimin altı, gözyaşlarıyla şişmiş, rimel yanaklarıma doğru süzülmüştü. Saçlarım ise sanki her biri ayrı bir yöne çekişen bir savaşın ortasında kalmış, dağılmıştı. Mariana Çukuru’nun derinliklerinde kaybolmuş gibi hissediyordum kendimi. Bu karmaşanın içinde, aynanın kırık parçalarında kaybolmuş yüzüm, bana bir yanıt arıyordu. Hayatın hoyratlığına rağmen ayakta kalmaya çalışan bu ayna gibi, ben de parçalanmış ama hâlâ nefes alan bir şeyler arıyordum.