Kusurlu Bahçe

Mehmet Said Aydın’ın *Kusurlu Bahçe*si, insanın kendini ararken bulduğu yaraları, eksiklikleri ve bu eksikliklerle nasıl barışılacağını anlatıyor. Sözcükler, tırnaklar kadar keskin, saçlar kadar uzayan bir itirafın peşinde; her satırda bir parça daha açılan bir kapı gibi. Yazar, kusuru bir lanet değil, bir renk olarak görüyor; siyahın tonlarını, kirpiklerin gölgesini, uzayan tırnakların izini sürerek. Kırılganlıkla dolu bu metin, okuru kendi kusurlarının bahçesinde gezdiriyor ve belki de ilk kez, o bahçenin güzelliğini fark ettiriyor. Seksen sayfada, bir ömre sığabilecek kadar derinlik var.