Kuşların Adasına

Yaşamın ağırlığı, mevsimleri bir sis perdesine dönüştürdüğünde duyularımız bulanıklaşır; eller ayaklara, sözler anlamlara karışır. Dil, kendi düzenini yitirir, kelimeler yerinden oynar, cümleler çözülür. İşte tam bu karanlıkta, bir ses –bir dize, bir hece, hatta bir harf– umudun kıvılcımını çakar. "Sen" dediği, şair için belki de "ben"den başka bir şey değildir; içindeki yangını körükleyen, karanlığa direnen bir çağrı. Dışarıda ezilen ruhların iniltisi, içeride büyüyen bir isyana dönüşür: öfke değil, kin değil, sadece var olma hakkını savunma çabası. Teslimiyetin zafer olmadığını bilenler için kelimeler, en güçlü silah haline gelir. Şüphe değil, inanç; tereddüt değil, "belki"lerin ötesinde bir aydınlık arar bu dizeler. Umut, ateşi sönmemiş yüreklerde yeniden tutuşur.