Kuşlar Divanı / Osmanlı Şiir Kuşları

Osmanlı şiirinin uçsuz bucaksız semalarında, kuşlar yalnızca birer motif değil, adeta birer karakterdir. Her biri ayrı bir hikâye anlatır: kimi aşkın habercisi, kimi vefanın simgesi, kimi de sırlarla dolu efsanelerin kahramanı olur. Çaylakların cinsiyet değiştiren gizemi, kekliklerin rüzgârla gelen seslere kulak verişi, turnaların yaşlı ebeveynlerine kanat açışı... Hepsi, dizelerin arasında can bulur. Balıkçıllar, suya dokunmaktan kaçınan ürkek halleriyle susuzluğa mahkûm olurken, ateş kuşu kaknüs kendi alevinde yanıp yeniden doğar. Semenderler korların arasında gülümser, posta güvercinleri aceleyle yürekleri taşır, ebabil kuşları ise yaptıklarını övünerek anlatır birbirlerine. Bu divanda, hayal ile gerçek iç içe geçer; her kuş, bir duygunun, bir düşüncenin, bir geleneğin izini sürer. Gönül kuşlarının ötüşlerine kulak vermeye hazırsanız, bu renkli dünyaya adım atmanın zamanı gelmiş demektir.