Küskün

Dualarının arasında bir isyan gizli: "Ey Tanrım, sesimi duyduğunu biliyorum, ama beni neden bu çaresizliğe mahkûm ettin?" Çölün ortasında, imparatorluğun gölgesinde yaşayan bir adamın iç hesaplaşması. Her gün gördüğü o ihtişam, yabancı topraklarda sürgün olmanın acısını daha da derinleştiriyor. Romalıların bereketli tarlaları, göz alıcı kumaşları, kadınlarının büyüleyici güzelliği karşısında kendi yoksulluğunu sorguluyor. "Onlara ne diyeyim?" diye haykırıyor içinden. İnanç mı, teslimiyet mi, yoksa gizli bir öfke mi? Bu sessiz çığlık, bir insanın kendi ruhuyla ve inandığıyla nasıl pazarlık ettiğini anlatıyor. Sözcükler, bir nefes kadar yakın, bir feryat kadar uzak.