Kuş Olsam Evime Uçsam

Bir taşın kuyuya düşüşü gibi, sessizliğin içinde yankılanan bir çığlık... Beşir de işte böyle bir sessizliğin içinde, savaşın karanlığından kaçıp umuda doğru yürüyor. Halep’ten Hatay’a uzanan yolculuğu, sadece kilometrelerle değil, yüreğindeki ağır yükle de ölçülüyor. Toprağını, evini, geçmişini geride bırakırken cebine sıkıştırdığı tek şey, ufacık bir umut tohumu. Yeni bir ülkede, tanımadığı yüzlerle aynı kaderi paylaşmak kolay değil; ama Beşir, kâğıttan turna kuşlarının kanat çırptığı düşlerinde, Sadako’nun hikâyesiyle buluşuyor. Savaşın acısını unutmamaya, ama aynı zamanda yeni dostluklarla hayata tutunmaya çalışıyor. Kuş olup evine uçmak istese de, ayakları umuda doğru adım atıyor. Güzin Öztürk’ün kaleminden çıkan bu öykü, çocukların gözünden savaşın yıkıcılığını ve umudun direncini anlatıyor. Beşir’in hikâyesi, kaybettiklerine rağmen yeniden başlayabilmenin mümkün olduğunu fısıldıyor.