Kuş Kulesi

Gece yarısı sessizliğinde, eski kuş kulesinin gölgesi uzanıp uyuyan çocuğu izliyordu. Ay ışığı, incecik kirpiklerine dokunduğunda, yüzü öyle narin görünüyordu ki... Kule, endişeyle mırıldandı: "Soğuk alacak." Çınar ağacı, dallarını silkerek karşılık verdi. Rüzgâr, dökülen yaprakları sürükleyip kulenin kapısından içeri taşıdı. Yuvalarından uyanan kuşlar, kanatlarını çırptıkça karanlıkta tüyler uçuştu. Bir anda, çocuğun üstü yumuşacık kuş tüyleriyle örtüldü; sıcacık, korunaklı bir yorgan gibi. Doğa, kendi sessiz diliyle ona sarılıyordu.