Kuru Su

İstanbul, Aralık 2012’de beklenmedik bir kışın pençesinde. Kar, şehri yavaş yavaş ele geçirirken, günlük hayatın gürültüsü yerini derin bir sessizliğe bırakıyor. Sokaklar, alışılmadık bir beyaz örtüyle kaplanmış; klakson sesleri, vapur düdükleri, kalabalığın uğultusu duyulmaz olmuş. Herkes, bu donmuş dünyada bir başkasının adımını bekliyor sanki. Martılar, güvercinler, serçeler; kar taneleri arasında umutsuzca yiyecek arıyor. Issız caddelerde, soğuktan donmuş bedenlerin farkına varmamış sokak köpeklerinin hüzünlü havlamaları yankılanıyor. Boğaz, deniz trafiğine kapalı. Suları, gri, yeşil ve mavinin tuhaf bir karışımına bürünmüş, sanki dün gece yaşanan faciayı unutmak istemiyor. Fırtına, küçük bir yolcu motorunu yutmuş, şimdi herkes bu kaybın yasını tutuyor. Doğa, insana karşı acımasız bir oyun oynamış; şehir ise bu sessizlikte kendi yalnızlığını keşfediyor. Kar, her şeyi örterken, İstanbul’un derinlerde.