Kurşunlar Ürkütmesin Serçeleri

Toprağa düşen her suskunluk, sessizliğin içinde tutuşturduğu bir ateş gibi yanar. Soğuk kış sabahlarının acımasız ayazında, kıtlık günlerinin gölgesinde, yıkım ve göçün izleri silinmez birer yara olarak kalır. Her çağlayanın uğultusunda, bilinmeyen bir dilin acısı gizlidir; kanayan şiirler gibi, bitmeyen kavgaların ortasında. Hangi çiçek, renginden utanır ki? Hangi bulut, ölümün çığlığında üşümez? Bu dizeler, kaybolan umutların, unutulan seslerin peşinde bir arayışın izlerini sürüyor. Acının, direnişin ve insanın en derin yaralarının şiirsel bir anlatımı olarak karşımızda duruyor.