Kursak Krampları

İçimizdeki sancıyı duymak, belki de anlamanın ilk adımıdır. Boğazımızda takılıp kalan, ne atabildiğimiz ne de sindirebildiğimiz bir şey var: bir kramp, bir gerilim, bir hakikat. Ya onu bastırır, unutmaya çalışırız ya da durup dinleriz. Peki ya dinlersek? Ya o sancı, içimizde yıllardır saklı kalanı gün yüzüne çıkarırsa? Ya kalbimizin derinliklerinde, farkında olmadığımız gerçekler yatıyorsa ve bir gün ansızın boğazımıza doğru yükselirse? Kaçmak kolaydır. İnkâr etmek de. Ama ya durursak? Ya o krampı kucaklayıp, nereden geldiğini anlamaya çalışırsak? Belki o zaman, içimizdeki sessiz çığlıklar dile gelir. Belki o zaman, kendimizle yüzleşiriz. Ve belki, sadece belki, hakikatin acısıyla barışırız.